Twórcy filmowi, serialowi, pisarze, poeci, wiele miejsca poświęcili Powstańcom Warszawskim walczącym w batalionach „Zośka” i „Parasol”. Oba bataliony walczyły w jednym zgrupowaniu pod rozkazami podpułkownika Jana Mazurkiewicza „Radosława”. Zgrupowanie Mazurkiewicza po dziś dzień jest nazywane elitarnym głównie dlatego, że dowodził większością batalionów dywersji KEDYW-u: „Zośka”, „Parasol”, „Miotła”, „Czata 49”, „Pięść”, „Igor” oraz elitarnymi kompaniami: „Dysk”, „Topolnicki”, „Żuk”, „Wolski” i „Rola”^[1]. Dlaczego Zgrupowanie Radosław jest uważane za elitarne spośród innych walczących w Powstaniu Warszawskim? Obok Radosława w Powstaniu walczyły: Zgrupowania „Kiliński”, „Chrobry I”, „Chrobry II”, „Baszta”, „Róg”, „Bartkiewicz”, „Gurt” i „Kryska” i wielu mniejszych, walczących o Warszawę i Polskę. W walkach o Warszawę brało udział około czterdziestu zgrupowań bojowych. W wyniku strat ponoszonych w walkach wielokrotnie przechodziły reorganizację, zmieniali się ich dowódcy, zmieniały miejsca walki.

W trakcie wywiadu, jakiego kilka tygodni temu udzielił dr. Emil Jędrzejewski w „Kanale Zero”, zszokowana Polska usłyszała o pacjentach Szpitala Południowego w Warszawie umierających w toaletach. Kolejny raz opinia publiczna, społeczeństwo, głośno wyraziło swoje oburzenie wobec zaniedbań polskich medyków. Oczywiście, puki co, są to zaniedbania teoretyczne. Doktor Sygnalista, okazał się człowiekiem nie mniej „brudnym”, ale to temat na zupełnie inny artykuł. Po raz kolejny rozpoczęło się polowanie na służbę zdrowia, a w przestrzeni medialnej, społecznej głównych, negatywnych bohaterów zaczęto nazywać „łowcami skór”. Starszym Polakom łowcy skór kojarzą się z zupełnie innym wydarzeniem, a dokładniej mówiąc, ze zbrodnią, w której ludzie umierali nie przez zaniedbania, ale celowe działania sanitariuszy i lekarzy. A wszystko działo się w Łodzi, co najmniej od końca lat osiemdziesiątych. 

Przez wiele polskich miast przemaszerowały rzekome Marsze Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu. Pamięć o ofiarach zawsze powinna być szczególnie pielęgnowana. Szczególnie, jeżeli rozmawiamy o ofiarach zbrodni nierozlicznych. Gdyby tylko takie idee przyświecały organizatorom, to byłbym w pierwszym szeregu. Niestety. Marsz organizowane przez partie prawicowe, przez środowiska nacjonalistyczne, faszystowskie o pamięci nie wspominały ani słowem. Za to o nienawiści do dzisiejszych obywateli ukraińskich, powiedziały wszystko.

W każdej księgarni, w każdej bibliotece, znajdę dziesiątki książek, publikacji, jakie na wiele sposobów omawiają kwestię II Wojny Światowej. Opowiadają o kampaniach, bitwach, okupacji podbitych ziem. Inne opowiadają o przemysłowej eksterminacji Narodów Europy, bo przecież nie tylko Żydzi ginęli w obozowych komorach, obozowych kazamatach. Wśród tej całej rzeszy książek, publikacji historycznych, popularnonaukowych, wspomnień tych, co przeżyli obozy, oraz tych całkowicie wyssanych z palca, pojawiła się jedna z najważniejszych książek, która jeszcze nie ocieka krwią pomordowanych, ale nie mniej drastycznie, w czarnych barwach opowiada o tym, jak III Rzesza przeprogramowała umysły wielkiego narodu niemieckiego, tworząc z niego potężny nazistowski syndykat zbrodni, mordu, nienawiści, aż ta nienawiść doprowadziła ów naród do jednego z największych upadków, jaki zna współczesna historia. 

Początek lata, wakacje, to czas, w którym każdy szuka wypoczynku, ukojenia, wyjazdów i zabawy. W tym roku początek astronomicznego lata przypadł na godzinę 10:26, 21 czerwca. To najdłuższy dzień tego roku. Przez wieki, ten czas był magicznym. Słowianie rozpalali ogniska, młode niezamężne dziewczęta puszczały wianki, a młodzieńcy wyławiali owe wianki, co miało połączyć oboje w szczęśliwy związek małżeński. W magiczną, pierwszą noc astronomicznego lata, złaknieni bogactwa i szczęścia materialnego, wychodzili do lasu, szukając Kwiatu Paproci, który zakwitać miał w tę jedną, szczególną noc. Zwyczaje naszych przodków, nie podobały się urzędnikom kościoła katolickiego. Nie udało się im do końca zniszczyć tradycji naszych ojców i zwyczajem tej instytucji, z Nocy Kupały, zrobiła się Noc Świętojańska.

Ostatnie dni w Polsce, to gorąca dyskusja na temat odebrania najwyższego odznaczenia Rzeczpospolitej Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełeńskiemu. To nie pierwszy raz, kiedy opinia społeczna, obywatelska, patriotyczna, podzieliła się na pół, a gdzie leży diabeł, tego nawet w szczegółach nie widać. Prezydent Karol Nawrocki podjął decyzję o odebraniu Orderu Orła Białego po tym, jak jego ukraiński odpowiednik nadał imię „Bohaterom UPA” jednemu z oddziału wojskowego. W Polsce taka decyzja nie mogła przejść bez echa. I nie przeszła. W polskim systemie prawnym obowiązuje wiele cywilnych i wojskowych kategorii uhonorowania obywateli polskich, żołnierzy i przedstawicieli innych narodów. W Polsce można otrzymać: Ordery, Odznaczenia, Medale, Krzyże i Gwiazdy. Wyjątkową kategorią są Ordery i Odznaczenia wojskowe otrzymywanie za bohaterstwo i działania wojenne. Te ostatnie można wręczyć najpóźniej do końca piątego roku od oficjalnego zakończenia działań wojennych.

14 czerwca 1940 roku z więzienia w Tarnowie wyprowadzono kolumnę siedmiuset dwudziestu ośmiu polskich więźniów. Zanim niemieccy urzędnicy skompletowali cały transport, do Zakładu Karnego w Tarnowie przywieziono Polaków z więzień: na Montelupich w Krakowie, „Palace” w Zakopanem, „Na Zamku” w Rzeszowie, z Jarosławia, Przemyśla, Sanoka, Nowego Sącza, Nowego Targu, Wiśnicza Nowego. Więzienie w Tarnowie było ostatnim przystankiem, przed wyjazdem do miejsca, które już na wieki położy się cieniem na niemiecką historię: Konzentrationslager Auschwitz. W pierwszym transporcie znaleźli się, studenci, harcerze, nauczyciele, lekarze, prawnicy, działacze polityczni, żołnierze kampanii wrześniowej z których wielu chciało się przedostać najpierw do Rumunii, a potem do Francji. Wśród pierwszych więźniów, znaleźli się także pierwsi Żydzi. Jako obywatele polscy, zostali wpisani do ewidencji, jako Polacy. Pierwszym Polakiem, wpisanym do ewidencji obozowej, był Stanisław Ryniak. Otrzymał numer 31.^[1]