Około godziny siódmej rano, przygotowałem się do wyjazdu w teren. Taka praca. Do plecaka spakowałem aparaty, obiektywy, dyktafon, kamerę, sprawdziłem stan naładowania zapasowych baterii. Ktokolwiek pracował w mediach, jako foto, ten wie, że soboty zawsze są najdłuższe. Zazwyczaj trzeba objechać kilka miejsc, kilka imprez, zrobić zdjęcie, film, nagrać krótki wywiad z organizatorem, złapać kogoś na głosówkę i jechać w następne miejsce. Zdarzały się soboty, które kończyły się w niedzielę. TA sobota miała się zakończyć w niedzielę, ale za tydzień. 

13 kwietnia niemiecka agencja informacyjna Transocean, poinformowała świat o odkryciu masowych grobów polskich oficerów, zamordowanych strzałem w głowę^[1]. Dwa dni później moskiewskie radio zakomunikowało, że zbrodnię popełnili Niemcy w 1941 r. podczas zajmowania okolic Smoleńska. Próby wyjaśnienia sprawy przez polski rząd z pomocą Międzynarodowego Czerwonego Krzyża doprowadziły do zerwania przez Kreml 25 kwietnia 1943 r. stosunków z Polską. Władze USA i Wielkiej Brytanii już w 1943 r. miały informację o tym, że zbrodni na polskich jeńcach dokonali Sowieci. Jednak z obawy, że Stalin wycofa się z koalicji antyhitlerowskiej, wolały w tej spawie milczeć. Zbrodnia w Katyniu dokonana na polskich oficerach, przez pół wieku była w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej tematem zakazanym. Sprawiedliwość, chociaż nie rychliwa, zawsze jest sprawiedliwa.

Goethe napisał, że tchórz jest groźny tylko wtedy, gdy czuje się pewnie. Na czym swoje tezy opiera nasz największy polski kłamca naszej dekady? Na działalności Ernsta Zundela, Na „Raporcie Leuchtera”, na książkach napisanych przez Dawida Irvinga czy na innym „raporcie” z badań wykonanych przez Germara Rudolfa…? Wszystkich wymienionych powyżej, łączy jedna idea: negowanie zbrodni holocaustu, negowanie masowego mordowania w komorach gazowych, poniżanie i odbieranie godności byłym więźniom, poniżanie świadków tragicznych wydarzeń z obozów koncentracyjnych i zagłady. Wszystkich łączą liczne przegrane procesy, przegrane batalie naukowe, brak dowodów na poparcie własnych teorii oraz utrata wiarygodności i dochodów, bo wszyscy Panowie, włącznie z Braunem, sporo na takim negowaniu potrafili zarobić. 

 Wielkanoc, Pascha, czy Jare Gody? Jak to się zaczęło?  Obchody najważniejszych obrzędów liturgicznych w kościele katolickim mają swoją historię. Nie zaczyna się ona kościele. Jare Gody, to lokalne słowiańskie, germańskie, celtyckie obchody, którymi witano wiosnę. Ofiarowane bogom dary miały być łapówką dla przychylności ich na czas najbliższych plonów. Śmigus – dyngus, pisanki, baranki z masła, zajączek wielkanocny…

Tradycje katolickie, święta katolickie, to miks obyczajów: celtyckich, nordyckich, słowiańskich, poprzeplatane religijnymi nakazami żydowskimi i tymi, które zostały napisane przez ojców kościoła w pierwszych wiekach naszej ery. Nie wszędzie kaznodzieje, pielgrzymi, byli przyjmowani pokojowo i nie wszędzie lokalne plemiona, ludy, przyjmowały nauki o jakimś nowym bogu, który jest tym jedynie prawdziwym. 

Wieś Markowa przed drugą wojną światową, niczym nie odróżniała się od tysięcy wsi rozrzuconych w II Rzeczpospolitej. Podkarpacka wieś stanowiła typową mieszankę ludności polskiej, ukraińskiej, białoruskiej, rosyjskiej i żydowskiej. Wszystkie społeczności mieszkały obok siebie, a sytuacje konfliktowe występowały bardzo rzadko. Markowscy Żydzi zajmowali się głównie handlem i uprawą ziemi. Dzieci zazwyczaj uczyły się w jednej szkole publicznej, ale trzymały się swoich rodaków. Miejscowa diaspora gromadziła się na uroczystości religijne w Łańcucie. Do Łańcuta jeździła także rodzina Goldmanów. Zanim upadła II Rzeczpospolita, wszyscy mieszkańcy żyli bezpiecznie.