Im człowiek starszy, tym coraz więcej traci ze swojego wewnętrznego dziecka. Smutne. Grudzień to miesiąc przepełniony dziecięcą magią z wielu powodów. Kończący się rok, to okres podsumowań, oceny tego, co się udało, a nad czym trzeba jeszcze popracować. W ostatnią noc huczna zabawa i kolejny rok, pełen nowych wyzwań, albo i tych starych, tylko lekko przetartych papierowym ręcznikiem.
Magia grudnia to przede wszystkim, czas świąteczny. W szczególności 6 i 24 grudnia, kiedy to do naszych domów, przez kominy, a w blokach przez otwory wentylacyjne, najścia dokonuje niejaki Mikołaj. Dlaczego mowa o dwóch dniach, a nie jednym? Postaram się na to pytanie odpowiedzieć.

To już dzisiaj. Magiczna noc, w trakcie której do wszystkich ludzi na ziemi, przychodzą przodkowie, którzy od początków człowieka, od pierwszej znanej nam cywilizacji, i nie mam na myśli wielkiej Lechii, wierzyli, że naszym światem rządzi świat umarłych. Wielkie komnaty grobowe, piramidy, wierzenia, mity. Wszystko to spotykało się od wieków, ale nie pod każdą szerokością geograficzną, pod różnymi nazwami, ale zawsze, w tej samej części roku.

Czy Halloween jest świętem diabła? Tak twierdzi kościół katolicki i jego najbardziej fanatyczni zwolennicy, bo ma w tym swój konkretny interes. Kościół w swoich opowieściach o Halloween całkowicie pomija fakt, że sam czerpie z pogańskich tradycji, wielu narodów, wielu plemion. Nikt tak pięknie nie kłamie, jak kościół katolicki w sprawie genezy wszystkich swoich świąt.

Czwartkowe popołudnie w latach 80, po godzinie 18, to czas zasiadania przed ekran telewizyjny. Zaczyna się od sondy Mariner 5, wybuch supernowej, podziału jądra, startu rakiety, układu scalonego, a po około 40 sekundach pojawia się nazwa programu: Sonda. Tak zaczyna się podróż po Świecie, o jakim wielu Polaków, mogło przez lata 70, 80, tylko pomarzyć.

8 września 1977 roku Telewizja Polska rozpoczęła emisję popularnonaukowego, kultowego nie tylko w czasach PRL programu „Sonda”. Przez ponad dwadzieścia dwa lata, program zdobył olbrzymią sympatię widzów. Szczególnie młodzieży, dla której kolejne odcinki były wręcz oknem na Świat. I to dosłownie. Świat techniki, technologii, komputerów, motoryzacji, elektroniki, o którym w Polsce można było tylko pomarzyć. To w Sondzie widzowie dowiadywali się o pierwszej płycie CD, o programie do projektowania CAD czy raczkującej fotowoltaice. 

Festiwal Fantastyki Pyrkon to największe wydarzenie tego typu w Polsce, a kto wie, czy nawet nie w Europie. Przyznam, że nie sprawdzałem tego aż tak dokładnie, ale faktem jest, że w tym roku Festiwal odwiedziło ponad 67 tysięcy uczestników. Świat Fantastyki dzisiaj bardzo nam się rozrósł. Obok tradycyjnych wątków związanych z literaturą, od której wszystko zazwyczaj się zaczyna, dzisiejszy świat fantastyki to gry video, gry planszowe, kino, muzyka i wszechobecny na festiwalu cosplay. Nie pojechałem na festiwal tylko i wyłącznie jako opiekun starszej córki. Mam 50 lat i pamiętam, jak magia i fantastyka potrafi fascynować, kiedy opisywali ją Lem, Sapkowski czy Christa w serii komiksów o najdzielniejszych wojach w historii polskich sił zbrojnych.

Jak to jest, skorzystać z maszyny czasu, i wybrać się w podróż do przyszłości?  Nic trudniejszego. Najprostszym krokiem, jest odłożenie na chwilę literatury współczesnej, i odkurzenie dzieł Dostojewskiego, Reymonta, Sienkiewicza, Puszkina, DeFoe, niezapomnianego Miguela de Cervantesa. Celowo nie wspominam o naszych rodzimych twórcach, którym zamierzam poświęcić więcej czasu, w swoich krótkich tekstach. Przyznaję, że nie są to podróże bezpłatne. Kosztują czytelnika stan szoku, i mogą wprowadzić umysł w lekkie zakłopotanie, a to z powodu ogromu słów, jakie składają się na te wszystkie historie.

Wielkanoc. Najważniejszy świąteczny czas w kalendarzu wszystkich religii, wywodzących się z judaizmu, czyli od biblijnego ojca Abrahama. Jako pierwsi ten szczególny wiosenny czas w roku, obchodzili właśnie Żydzi. Żydowska Pascha jest protoplastą dla Wielkanocy obchodzonej w różny sposób przez wszystkich chrześcijan: od Rzymskich Katolików, aż po Świadków Jehowy. Jestem osobą niewierzącą, ale uwielbiam przeróżne historie, opowieści, tradycje. Szukać w nich ciekawostek, poznawać ich ewolucję, zmiany, oraz obnażać hipokryzję celebrujących takie święta.