24 października 1795 roku, niecały rok po stłumieniu Insurekcji Kościuszkowskiej, zaborcy Rosja, Prusy i Austria, postanowiły ostatecznie zakończyć sprawę Rzeczpospolitej i dokonały trzeciego zaboru. W miesiąc później, 25 listopada, w rocznicę swojej koronacji, abdykuje Stanisław August Poniatowski. O ile pierwszy i drugi rozbiór były akceptowane przez Sejm, w przypadku trzeciego, nie było już komu uchwalać ustaw. Upadek Powstania Kościuszkowskiego był jednocześnie ostatecznym upadkiem Rzeczpospolitej.
Od 24 października 1795 roku, aż do 1918/19 roku Polski nie było na mapie, ale pozostał naród.

Wybuch Wielkiej Wojny w 1914 roku był zaskoczeniem dla Europy i Świata. Nikt nie spodziewał się, że skuteczny zamach serbskiego nacjonalisty, Gawriło Principa na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga i jego żonę Zofię, doprowadzi do konfliktu, jakiego ludzkość w swojej historii nie pamiętała. Wybuch Wielkiej Wojny, to dla jednych narodów, okazja, aby udowodnić swoją dominację nad innymi, a dla innych narodów, takich jak Polacy, wielka szansa na wywalczenie wolności. Zaborcy od pierwszych godzin konfliktu wojennego przekonywali Polaków, że jak tylko pomogą im na froncie, w walce, to po wojnie owi zaborcy, każdy po swojemu, odbuduje wolną Polskę. 

24 października 1795 roku Trzy Czarne Orły rozszarpały ostatecznie Orła Białego i wymazało Rzeczpospolitą z map Europy na długie 123 lata. Wymazana została Polska, ale nie Polacy, nie kultura polska, tradycja. W okresie, kiedy Polska nie została całkowicie rozgrabiona ze swoich terenów, jako pierwszy do walki o uwolnienie Rzeczpospolitej z więzów zaborców stanął Tadeusz Kościuszko. Jego Insurekcja w roku 1794 trwała osiem miesięcy i została ostatecznie pokonana. Kolejne wielkie Powstania: Listopadowe, Styczniowe, także zostały rozbite. O wiele mniej się dzisiaj opowiada o Powstaniu Krakowskim w 1846 roku, czy Wiośnie Ludów, której towarzyszyły zrywy wolnościowe na zajętych ziemiach polskich. 

17 września Rzeczpospolita była już niemal całkowicie podbita przez armię niemiecką. Pomimo, że pojedyncze jednostki toczyły walki, to było już wiadome, że Polska przegrała z III Rzeszą. Walczące i coraz bardziej krwawiące polskie wojsko wycofywało się na wschód i na południe. Od 8 września rozpoczęły się walki lądowe o Stolicę. 13-15 września wermacht zamknął pierścień oblężenia dookoła Warszawy. 17 września, w godzinach porannych, wschodnie granice Rzeczpospolitej przekracza Armia Czerwona. 

31 sierpnia 1939 roku na niemiecką radiostację niemiecką w Gliwicach został dokonany napad. Napadu miało dokonać polskie wojsko, które sterroryzowało obsługę, nadało jakieś dziwne komunikaty i oczywiście poległo. „Operacja Himmler” zorganizowana i prowadzona przez Reinharda Heydricha została zakończona. Po procesach norymberskich Świat się dowiedział, że żadnego ataku nie było, a napadu dokonali przebrani w polskie mundury więźniowie obozów koncentracyjnych. Adolf Hitler wypowiedział Polsce wojnę.

Tak rozpoczyna się II Wojna Światowa, która pochłonęła blisko 60 milionów ofiar. Szacunki bywają w sprawie liczb, bardzo różne. Bezpośrednio, pośrednio w konflikt było zaangażowanych blisko 1,7 mld ludzi na Świecie. Największy, najbardziej krwawy w historii konflikt ludzkości, trwał sześć lat i zakończył się pokonaniem niemieckiej III Rzeszy, ich sojuszników, Włoch oraz Japonii. 

„Ryzyko każdego powstania jest zawsze ogromne. Ryzyko współczesnego powstania jest szczególnie wielkie. Dlatego też jako naczelne hasło wszystkich naszych poczynań zostało postawione: „Powstanie nie może się nie udać”. Wykluczyć tu musimy działanie na oślep, które by mogło się zakończyć katastrofą, z jakiej trudno by się było narodowi podnieść” Generał „Bór” Komorowski, październik 1943r.

„Każdego należy zabić, nie wolno brać żadnych jeńców. Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób ma być stworzony zastraszający przykład dla całej Europy” Adolf Hitler po otrzymaniu informacji o wybuchu Powstania Warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku. 14 lutego 1942 roku z rozkazu generała Sikorskiego utworzono Armię Krajową. Zmieniła się nie tylko formalna nazwa, ale gruntownie zmieniły się struktury. Armia Krajowa z wąskiej organizacji kadrowej, miała się stać powszechną armią podziemną.  

“Kobiety, nawet ciężarne przybijali bagnetami do ziemi, dzieci rozrywali za nogi, inne nadziewali na widły i rzucali przez parkany, inteligentów wiązali kolczastym drutem i wrzucali do studzien, odrąbywali siekierami ręce, nogi, głowy, wycinali języki, odcinali nosy i uszy, wydłubywali oczy, wyrzynali przyrodzenie, rozpruwali brzuchy i wywlekali wnętrzności, młotkami rozpruwali głowy, żywe dzieci wrzucali do płonących domów. Żywych ludzi przeżynali piłami, kobietom odcinali piersi, inne nadziewali na pale lub uśmiercali kijami. Do kryjówek podziemnych i do piwnic, gdzie zdołała się schronić większa ilość ludzi, wrzucali granaty lub pęki zapalonej słomy”. Fragment raportu Komendy AK Obszaru Lwowskiego z dnia 1 września 1943 roku.

Wieczorem 10 lipca 1943 roku Polacy mieszkający we wschodnich powiatach dawnego województwa Wołyńskiego kładli się spać. Wszyscy Polacy, którzy pozostali w swoich domach mieli coraz większą świadomość wiszącego nad nimi niebezpieczeństwa. Chcieli wierzyć, że ze strony najbliższych sąsiadów nic im nie grozi. Przecież nikt nie przyjdzie nagle w nocy i ich nie zamorduje. Znali się z niektórymi całe życie. 

12 stycznia 1944 roku generał Bór Komorowski podpisał rozkaz nr. 126, w którym nakazano żołnierzom AK wspieranie Armii Czerwonej w walkach przeciwko wojskom Adolfa Hitlera. Akcja trwała aż do dnia 26 października 1944, kiedy to Leopold Okulicki „Niedźwiadek” podpisał rozkaz zakończenia operacji.  Pokłosiem tej akcji, były masowe aresztowania żołnierzy Polski Podziemnej, prowadzące w praktyce do likwidacji tej formacji wojskowej. Ostatnie rozkazy wydane przez „Niedźwiadka” 19 stycznia, nie miały już żadnego znaczenia wojskowego. Okulicki podpisał rozkaz likwidujący Armię Krajową. W założeniach, miało to uchronić przed represjami żołnierzy Podziemia ze strony Armii Czerwonej i nowych okupantów.