- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 142
„Dzień Edukacji Narodowej”. Ogólnopolskie święto przedszkoli, szkół i uczelni od tej podstawowej do tych wysokich i wyższych. Zanim oficjalna, współczesna nazwa tego uroczystego dnia została przyjęta, w kalendarzu widniał Dzień Nauczyciela. 27 kwietnia 1972 rząd Piotra Jaroszewicza uchwalił Kartę praw i obowiązków nauczyciela, która w swoich zapisach powołała do życia „Dzień Nauczyciela”. Przez dwieście lat, bez jednego roku, data 14 października nie była przez nikogo celebrowana i wspominana. Dzień, w którym Sejm Rozbiorowy, ten sam w trakcie obrad którego Tadeusz Rejtan rozdzierał swoje szaty, powołał do życia Komisję Edukacji Narodowej, został zapomniany. Pierwsze w historii Świata ministerstwo zajmujące się na poważnie szkolnictwem, wywołało ogromne zaskoczenie w całej Europie, a co najważniejsze, wśród przedstawicieli państw zaborców. W dwa lata po powstaniu KEN, powołano pierwsze w Świecie wydawnictwo, któremu powierzono zredagowanie i wydrukowanie ponad trzydziestu podręczników do różnych przedmiotów, których nakład wyniósł dwieście pięćdziesiąt tysięcy sztuk.
Czytaj więcej: Komisja Edukacji Narodowej - na ratunek Rzeczpospolitej
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 159
Niemieckie obozy koncentracyjne do dzisiaj wzbudzają wiele emocji. Historia tych obiektów pomimo upływu kilkudziesięciu lat, przez cały czas „pali ogniem” pieców krematoryjnych i „dusi gazami” używanymi w komorach, do zabijania tysięcy obywateli całej Europy. Relacje wielu ocalonych więźniów prowadzą do jednego wniosku: "Przybyliście do obozu koncentracyjnego, z którego nie ma innego wyjścia, jak przez komin"– takimi słowami Karl Fritzsch zastępca komendanta KL Auschwitz witał wszystkich nowo przybyłych więźniów. Wśród wszechpanującej śmierci, głodu, pracy ponad siły, wydarzały się cuda: więźniowie byli zwalniani do domów. Wśród cudownie zwolnionych z tego piekła byli: Władysław Bartoszewski, nazywany profesorem, działacz społeczny, polityczny, któremu przedstawiciele polskiej prawicy nie mogą wybaczyć „zbrodni” zwolnienia, czy Sławomir Szpakowski, bliski konspirator i współpracownik Witolda Pileckiego, tworzącego ruch oporu wśród więźniów.[1]
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 178
Czy telewizja kłamie? Czy seriale, te historyczne, opowiadają wydarzenia z przeszłości zero-jedynkowo? Oczywiście, że nie. Nawet jeżeli reżyserem jest legendarny Andrzej Konic. Nie inaczej się zdarzyło w telewizyjnej opowieści, przybliżającej rywalizację wywiadów: polskiego i niemieckiego. „Pogranicze w ogniu”, to świetnie zrealizowana i przedstawiona opowieść o losach dwóch dawnych przyjaciół, Czarka Adamskiego i Franka Franza Roelke. Osiągnięcia polskiego wywiadu w rozpracowaniu niemieckich planów wobec naszej młodej Ojczyzny i naszych Rodaków z okresu dwudziestolecia międzywojennego należały do spektakularnych. Dzisiaj niewiele się wspomina o pracy naszych agentów rozpracowujących „Polnische Abteilung” i ich regionalne „Abwehrstelle” działające nie tylko w Wolnym Mieście Gdańsku, ale w całej Polsce.
Czytaj więcej: Niemożliwe operacje wywiadowcze Majora Żychonia
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 189
Wkroczenie Bolszewików do Kijowa 19 września 1919 roku podrażniło ambicje Józefa Piłsudskiego i większości polskich wyższych dowódców wojskowych. Pomimo, nie podjęto żadnych impulsywnych działań, które mogłyby doprowadzić do niepotrzebnych strat. Kiedy na froncie, na styku II Rzeczpospolitej i Sowieckiej Rosji ścierały się oddziały polskiej Straży Kresowej, mniejsze oddziały wojska polskiego z wojskami Dankina, w Mikaszewiczach trwały zakulisowe rozmowy pokojowe. Nie przyniosły one rozwiązania i obie strony rozpoczęły przygotowania do drugiej, kluczowej rundy tej wojny. 19 marca 1920 roku Naczelnik Państwa Józef Piłsudski został mianowany Marszałkiem i stał się najważniejszą osobą w państwie, stojącą na czele administracji cywilnej i wojskowej. Zmiany zostały przeprowadzone na szczycie polskiej Armii. Generał Haller objął funkcję Szefa Sztabu Generalnego. Utworzono cztery fronty, na czele których stanęli generałowie: Szeptycki, Listowski, Zygadłowicz i Iwaszkiewicz. W rezerwie, pod rozkazami generała Leśniewskiego, Ministra Spraw Wojskowych oczekiwało kolejnych dziesięć dywizji wojsk różnego rodzaju.
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 236
Wielka Wojna wygaszała się powoli. Nie wszędzie walki kończyły się w jednym czasie. W carskiej Rosji wybuchła wielka Rewolucja, brutalnie kończąc rządy carów zaprowadzając rządy Lenina i sowietów. w Prusach rosnące niepokoje wewnętrzne rozsadzały kolejne wielkie miasta i społeczności, co także doprowadziło do wielkiej rewolucji i upadku cesarza. Wielkie królestwa, caraty, cesarstwa zakończyły swoje istnienie, a na ich gruzach powstały: Finlandia, Estonia, Łotwa, Litwa, Austria, Węgry, Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia oraz wiele mniejszych państw. Narody upomniały się o swoje i zapragnęły mieć swój kawałek Ziemi, niepodległości i suwerenności. Po stu dwudziestu trzech latach powróciła Polska, którą z map Europy wymazały trzy zaborcze czarne orły: Rosja, Prusy i Austro-Węgry.
Czytaj więcej: Wojna Polsko-Bolszewicka 1918-19. Runda Pierwsza.
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 391
Twórcy filmowi, serialowi, pisarze, poeci, wiele miejsca poświęcili Powstańcom Warszawskim walczącym w batalionach „Zośka” i „Parasol”. Oba bataliony walczyły w jednym zgrupowaniu pod rozkazami podpułkownika Jana Mazurkiewicza „Radosława”. Zgrupowanie Mazurkiewicza po dziś dzień jest nazywane elitarnym głównie dlatego, że dowodził większością batalionów dywersji KEDYW-u: „Zośka”, „Parasol”, „Miotła”, „Czata 49”, „Pięść”, „Igor” oraz elitarnymi kompaniami: „Dysk”, „Topolnicki”, „Żuk”, „Wolski” i „Rola”[1]. Dlaczego Zgrupowanie Radosław jest uważane za elitarne spośród innych walczących w Powstaniu Warszawskim? Obok Radosława w Powstaniu walczyły: Zgrupowania „Kiliński”, „Chrobry I”, „Chrobry II”, „Baszta”, „Róg”, „Bartkiewicz”, „Gurt” i „Kryska” i wielu mniejszych, walczących o Warszawę i Polskę. W walkach o Warszawę brało udział około czterdziestu zgrupowań bojowych. W wyniku strat ponoszonych w walkach wielokrotnie przechodziły reorganizację, zmieniali się ich dowódcy, zmieniały miejsca walki.
- Szczegóły
- Swoimi Słowami
- O historii
- 197
W każdej księgarni, w każdej bibliotece, znajdę dziesiątki książek, publikacji, jakie na wiele sposobów omawiają kwestię II Wojny Światowej. Opowiadają o kampaniach, bitwach, okupacji podbitych ziem. Inne opowiadają o przemysłowej eksterminacji Narodów Europy, bo przecież nie tylko Żydzi ginęli w obozowych komorach, obozowych kazamatach. Wśród tej całej rzeszy książek, publikacji historycznych, popularnonaukowych, wspomnień tych, co przeżyli obozy, oraz tych całkowicie wyssanych z palca, pojawiła się jedna z najważniejszych książek, która jeszcze nie ocieka krwią pomordowanych, ale nie mniej drastycznie, w czarnych barwach opowiada o tym, jak III Rzesza przeprogramowała umysły wielkiego narodu niemieckiego, tworząc z niego potężny nazistowski syndykat zbrodni, mordu, nienawiści, aż ta nienawiść doprowadziła ów naród do jednego z największych upadków, jaki zna współczesna historia.
Czytaj więcej: O książce z ubiegłego wieku, aktualnej jak nigdy wcześniej.