„Siostry w nocy zamykają mnie na klucz z dwójką starszych chłopaków – prawie wykrzyczał Paweł. – A tamci co noc mnie dotykają”. Paweł rozpoczął nowy rok szkolny w Szkole Podstawowej nr 8 w Zabrzu, we wrześniu 20085 roku. Wszyscy wiedzieli, że to kolejny „kolega z bidulca od pingwinów”, jak były nazywane dzieci od Boromeuszek. Paweł był wycofany, wiecznie śpiący, nie potrafił się skupić. Szybko stał się obiektem żartów i kpin ze strony innych uczniów. Stan ten zaniepokoił wychowawczynię i zastępcę dyrektora w jednej osobie, Zofię Włodarską. Przede wszystkim zwróciła uwagę na brudną odzież, dziurawe skarpetki, za małe buty… Zadzwoniła do Bernadetty i wyraziła swoje zaniepokojenie stanem odzieży Pawła. Pawła nie było kilka dni w szkole. Historia się powtarzała. Paweł wracał na kilka dni do szkoły, potem znikał na kolejne dni. Pani Włodarska postanowiła bliżej się przyjrzeć całej sprawie. Już nie tylko odzież. Koledzy Pawła poinformowali, już bez śmiechu, że ma on dziwne przebarwienia na skórze. Zauważyli to, kiedy przebierali się na lekcję wychowania fizycznego. Zapytany, skąd się wzięły te dziwne ślady, zaczął się szarpać i chciał uciekać. Paweł został zabrany do pedagoga, gdzie czekała na niego także Pani Zofia. Przerażony Paweł na kolanach błagał, aby nie informowały o tej rozmowie siostry Bernadetty. Po raz pierwszy Paweł błagał, aby nie odsyłać go z powrotem. Był gotowy na wszystko, aby tylko nie wracać. Wyznanie chłopca przeraziło nauczycielki. Zakonnice biją go po twarzy, używają wieszaków, mopa, a jeżeli im się nie chce, to proszą starszych kolegów, aby wyręczyli siostry w „wymierzeniu sprawiedliwej kary”. Sytuacja była tak dramatyczna, że Panie postanowiły działać. 

31 lipca Bór Komorowski ostatecznie wydał rozkaz godziny wybuchu Powstania na dzień pierwszego sierpnia 1944, na godzinę 17. Rozkaz Bora Komorowskiego z dnia 31 lipca wywołał chaos. Pierwotne plany Komendy Głównej wyznaczały 48 godzin na mobilizację i uzbrojenie. Bór Komorowski skrócił ten czas do mniej 24 godzin. W praktyce do kilkunastu, bo obowiązująca godzina policyjna uniemożliwiała swobodne poruszanie po mieście. 

W efekcie tego chaosu dobrze uzbrojonych żołnierzy Armii Krajowej było około 40%. Broń długą posiadał jeden na sześciu żołnierzy. Reszta, o ile w ogóle, dostawała broń krótką, kilka granatów. Tak uzbrojeni Powstańcy mieli zdobyć silnie uzbrojone gniazda niemieckiej obrony. Tak twierdził generał Okulicki. Wielu Powstańcom w ostatnich chwili wracał zdrowy rozsądek i wracali do domów, bo nie wyobrażali sobie walczyć gołymi rękami z okupantem niemieckim. 

1943 rok jest przełomowym i bardzo tragicznym dla wydarzeń na Wołyniu. Przegrupowana i poukładana w sotnie UPA zmieniła swoją taktykę i zrezygnowała ze spontanicznych ataków na polskie wsie. Ataki poprzedzał wywiad, zapisywano liczbę Polaków mieszkających w gospodarstwach, upewniano się, że w pobliżu nie ma oddziałów partyzanckich, niemieckich czy sowieckich, aby nie przeszkodziły one w mordowaniu niewinnych.

 Nasza trasa, tak ogólnie, prowadziła od Kąkolewa do Ponieca, potem do Miejskiej Górki, dalej na historycznego przejścia granicznego II Rzeczpospolitej z III Rzeszą z okresu międzywojennego w Baranowicach. Jaka jest przewaga roweru nad samochodem? Przemieszczając się samochodem, nie dostrzeżemy zza szyb stad żurawi, hasających koni, naturalnych rozlewisk wodnych, przeróżnych zakamarków. Głównie dlatego, że kierowca jest, a przynajmniej powinien być skupiony na drodze, pasażerowie dzisiaj skupiają się na ekranie smartfonu. Oczywiście, nie zawsze mam dzisiaj możliwość przemieszczania się rowerem, czego naprawdę ogromnie żałuję. 

Wychodzimy na Most Czasu. Dla zakochanych w historii, obowiązkowy pieszy szlak turystyczny. Polecam skorzystanie z aplikacji, dzięki której można się dowiedzieć więcej o tym jak to te ziemie przechodziły z rąk do rąk, opisy mieszkańców, przodków tych mieszkańców, i tak po kolei aż do lat współczesnych. Na trasie znajdują się pozostałości umocnień zbudowanych w okresie międzywojennym. Chichot historii spowodował, że nie wypełniły swojego zadania, gdyż Czechosłowacja została „poświęcona” w imię „wyższych celów” przez państwa Zachodu w trakcie konferencji w Monachium. Tak to już jest, że jeżeli jakieś mocarstwa się spotykają w Monachium, obradując o losie kogoś mniejszego, słabszego, to trudno wieszczyć sukces temu ostatniemu.